سرقفلی

سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387

خوب٬بابا مامانم همین الان سوار تاکسی شدن و رفتن طرف فرودگاه و من باید عید و تنها تو خونه سر کنم

این دفعه اول که عید تنهامو نمیدونم آیا احساس تنهایی می کنم یا نه٬اما بعید چون دو سه سال به این نتیجه رسیدم که عیدم واقعا فرق چندانی با روزای تعطیل دیگه نداره٬ فقط تلویزیون برنامه بیشتر داره و شهرم به طور دلپذیری خلوته ٬که این مورد آخرو من خیلی دوست دارم.

مامانم بهم اصرار کرد که گل و سبزه بخرو حتما هفت سین بچین اما من قطعا این کارو نمیکنم چون جدا از اینکه حسشو ندارم به نظرم این رسم هر چند خیلی قشنگه اما دیگه مثل قدیم حال نمیده شاید به خاطر این که دیگه سنی گذشته و مثل زمان بچگی شور و شعف واسه عید ندارم(هر چند هنوزم معتقدم بچم)

مع الوصف امیدوارم شما تنها نباشیدو ببهتون خوش بگذره و شاد و خندون باشید

قفل شده توسط بهنام.ز.ک در ساعت 0:50 قبل از ظهر | لینک |

یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387

همیشه پشت آخرین حصار مقر جهاد کشاورزی ایستاد.کاغذ بزرگ لوله شده را از کیف مدرسه اش درآورد.دست ها را تا آنجا که می توانست بالا برد و کاغذ را مثل یک پلاکادر٬بالای سر نگه داشت.قلبش داشت از سینه بیرون می پرید:«این دفعه حتما می بیند».با خودش فکر کرد امروز٬خلبان با لبخند جلو می آید٬می گوید:«ممنون آقا کوچولو!».او را با خودش می برد داخل کابین هواپیمای سمپاش و حتی شاید یک دور سواری هم به اش بدهد.این بار نوشته را از همیشه بزرگتر نوشته بود٬بزرگتر و خواناتر و واضحتر٬«خلبان!خسته نباشی!».

خلبان روس بود.پسرک دکتر شد.

داستانکی از مینا فرشید

قفل شده توسط بهنام.ز.ک در ساعت 1:6 قبل از ظهر | لینک |

یکشنبه هجدهم اسفند 1387

این ۲تا عکسو ویرایش کردم٬می خواستم نظر شمارو بدونم که کدوم قشنگتر شده